شهریور ۲۹

ارتباط سن پدر با اوتیسم کودک | بیماری

رابطه سن پدر با اوتیسم کودک

اوتیسم یه نوع مشکل رشده که در سه سال اول زندگی کودک خودشو نشون می ده و رشد عادی مغز و فعالیتای مغزی کودک رو تحت تاثیر قرار میده و فرد گرفتار یه جور ناتوانی رو در مهارت و ارتباطای اجتماعی تجربه می کنه.

 

بیشتر مردم فکر می کنن که واسه حفظ سلامت نوزاد، سن مادر هنگام بارداری باید کم باشه و پدر می تونه تا هر سنی بچه دار شه. اگه هم بابایی صاحب فرزندی با مشکل اوتیسم شه، انگشت اتهام به سمت مادر نشونه میره و بیشتر افراد، مادر رو مقصر اصلی این مشکل می دونن، اما حالا خوبیش اینه این تحقیقات، انگشت اتهام رو از سمت مادر ورداشته و به سمت پدران سن بالا می بره .

 

تحقیقات جدید نشون میده که با هر سال افزایش سن پدر هنگام بستن نطفه، جهشای ژنتیکی بیشتری در اسپرم مردان اتفاق می افته و احتمال انتقال سلولای جهش یافته به نسل بعد در مردان بیشتر از زنونه.

 

طبق تحقیقات، رابطه این نوع جهشای ژنتیکی با بیماریای مثل اوتیسم، اسکیزوفرنی و انواعی از بیماریای تکاملی و رشدی مشخص شده.

 

همونطور که میدونید در خیلی از جوامع از جمله در کشور خودمون ایران، الان خیلی از جوانان تمایل دارن دیرتر ازدواج کنن و تمایل چندانی به زود بچه دار شدن هم ندارن.

 

این تحقیقات هشدارهای نگران کننده ای رو واسه نسلای بعدی داره، چون همه ساله اندازه کودکان گرفتار به اوتیسم بیشتر می شه.

با اینکه افزایش سن مادر هنگام بارداری احتمال ابتلای بچه رو به شکلای جور واجور مشکلات ژنتیکی و ناهنجاریای کروموزومی بیشترمی کنه، اما تحقیقات افزایش سن پدر رو در ابتلای کودک به اوتیسم بسیار موثر می دونن

تحقیقات دیگری هم نشون میدن بالا رفتن سن پدر در زمان لقاح، اندازه سقط جنین رو بیشتر می کنه که بازم به دلیل مشکل کروموزومی و ژنتیکیه که در سلولای جنسی مرد به دلیل افزایش سن اتفاق می افته.

 

هرچه سن مادران  و پدران یه جامعه بالاتر بره، احتمال ابتلای فرزندان اونا به بیماریا و ناهنجاریا بیشتر می شه و این یه اخطار واسه جوانان و سازمانای مربوطه س.

 

علل مریضی اوتیسم

– نوع تغذیه پدر ومادر

– تغییرات دستگاه گوارش

– مسمومیت فرد با جیوه

– ناتوانی بدن در درست استفاده کردن از ویتامینا و مواد معدنی

– حساسیت به واکسن

 

علایم مریضی اوتیسم

– بیشتر والدین این کودکان، یه جور رفتار غیرعادی رو در کودک خود احساس می کنن.

– ظاهر سازی به بازی

– مشکل در تعاملات اجتماعی

– بروز مشکل در رابطه کلامی و غیر کلامی

– عکس العمل زیادتر از اندازه در حسای بینایی و شنوایی و لامسه و بویایی

– این کودکان حرکات تکراری انجام میدن و در صورت تغییر روال معمولی زندگی، ناراحتی شدید نشون میدن.

– ضمائر رو اشتباه استفاده می کنن، مثلا به جای جمله "من آب می خوام"، می گن "شما آب می خواین".

– از برخورد چشم در چشم با بقیه دوری می کنن.

– بهتر می دونن زمان زیادی رو تنها باشن تا اینکه در جمعی با بقیه رابطه برقرار کنن.

– بهتر می دونن بازیای فردی بکنن و از شرکت کردن در جمعای دوستی دوری می کنن.

زهره لطیفی

بخش سلامت تبیان



Copyright 2019. All rights reserved.

Posted شهریور ۲۹, ۱۳۹۸ by ماه نشان in category "سلامتی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *