شهریور ۲۹

ارتباط شگفت انگیز مغز و بینایی (چشم) | بیماری

 

چیجوری مغز آدم موجب می شه که ما فکر کنیم دید دقیق و بزرگی داریم. و چه ارتباطی بین مغز و بینایی هست. خیلی این مقاله جالبه. پیشنهاد می کنیم حتما این مقاله رو بخونین. رابطه موجود میان مغز و بینائی بسیار حیرت انگیزه.

 

ما تصور میکنیم که میتونیم دنیای دور و بر خود رو با جزئیات دقیق ببینیم. در واقع، چشمهای ما تنها می تونن بخشی از مناظر دور و بر ما رو به درستی بینن. روانشناسان داشنگاه بیلفلد طی یه سری آزمایشات به این پرداخته ان که چیجوری مغز ما رو گول می زنه تا باور کنیم که همه جزئیات رو به دقت میبینیم. یافته های این تحقیقات در مجله علمی “مجله روانشناسی تجربی: عمومی” به چاپ رسیده. یافته های اصلی اون اینه که سیستم عصبی آدم تجربیات چشمی قبلی خود رو بکار میگیره تا اجسام محو و نامشخص رو طوری دقیق پیش بینی کنه.

دکتر آروید هروینگ از گروه تحقیقات روانشناسی عصبی-شناختی دانشکده علوم ورزشی و روانشناسی میگه: در این تحقیق ما با این سوال روبرو هستیم که به چه دلیل آدم فکر میکنه که دنیای دور و بر خود رو با همه جزئیاتش میبینه. این گروه هم اینکه وابسته به یه سری از تعالی تکنولوژی تعامل شناختی (CITEC) دانشگاه بیلفلد بوده و به وسیله پروفسور دکتر ورنر شنیدر اداره می شه.

چاله چشمی، بخش مرکزی شبکیه، تنها قسمتیه که می تونه اجسام رو به دقت پردازش کنه. درنتیجه ما تنها می تونیم بخش کوچیکی از محیط دور و بر خود رو با جزئیات دقیق ببینیم. این بخش کوچیک تقریبا برابر اندازه ناخن شصت در انتهای دست باز شده. در حالیکه همه درک چشمی ما که در خارج از محوطه چاله شبیکیه اتفاق می افته بگونه زیادی مبهم دیده می شن. هرچند ما عموما احساس میکنیم که میتونیم بخشهای بزرگی از محیط دور و بر خود رو با جزئیات دقیق ببینیم.

هروینگ و شنیدر این پدیده رو با انجام یه سری آزمایشات جور واجور بررسی کردن. طبق راه و روش اونا اینطور بنظر میاد که آدم از راه حرکتای بیشمار چشماش درطول زندگی یاد میگیره که چیجوری تصور مبهمی که از اشیا موجود در بیرون محوطه بینایی چاله چشمی داره رو به تصور دقیقی از چیزی که چشم به سمت اون نظر میکنه رابطه دهد. مثلا، درک مبهم از یه مسابقه فوتبال بعد از تغییر راه چشم به درک چشمی دقیقی در رابطه می شه. اگه فردی مسابقه فوتبال رو از گوشه چشم خود تماشا کنه، مغز این تصویر مبهم رو با تصاویر ذخیره شده از اجسام مبهم دیگه مقایسه میکنه، اگه مغز بتونه تصویری در رابطه پیدا کنه اونو با تصویر مبهم دیده شده جانشین میکنه. این درک چشمی مبهم قبل از تغییر راه چشم جانشین می شه و شخص فکر میکنه که توپ فوتبال رو روشنی دیده درحالیکه واقعیت اینجور نیس.

روانشناسان از روند مسیریابی چشم واسه آزمایش راه و روش خود استفاده کردن. با به کار گیری فوت وفن مسیریابی چشم، حرکات چشم بطور دقیق با دوربین خاصی اندازه گیری می شه که میتونه ۱۰۰۰ تصویر در هرثانیه برداره. محققان در تحقیقاتشون حرکات ارادی سریع چشم (ساکاد) رو ضبط کردن. باوجودیکه بیشتر شرکت کنندگان متوجه نشدن ولی بعضی از اجسام بین حرکت چشم تغییر کرده بودن. هدف این آزمایشات این بودکه فرد تحت آزمایش بتونه رابطه جدیدی بین محرک چشمی درون و بیرون از چاله چشمی بسازه. بعد از شرکت کنندگان خواسته شد تا درباره خصوصیات اجسام بیرون محدوده چاله چشمی توضیح بدن. یافته ها نشون داد که رابطه بین درک چشمی مبهم و دقیق تنها بعداز چند دقیقه اتفاق افتاده. درک چشمی مبهم مثل درک چشمی دقیق تازه ضبط شده گردید.

دکتر آروید هروینگ میگه: ازمایشات نشون می ده که خیالات ما تا اندازه زیادی به تجربیات چشمی موجود در حافظه ما وابسته. به گفته هروینگ و شنیدر این تجربیات واسه پیش بینی تاثیر اعمال آینده بکار گرفته می شن. (اینکه دنیا دور و بر ما بعد از تغییر راه چشم چیجوری هستش) به بیان دیگه: چیزی که ما میبینیم پیش بینی مغز ما هستش نه دنیای واقعی.

 

منبع: دانشگاه بیلفلد – این مطلب به وسیله خانوم حنانه یوسفی ، کارشناس ارشد مترجمی زبون انگلیسی ترجمه شده و به شکل اختصاصی جهت انتشار در مجله پزشکی دکتر سلام جفت و جور شده و به کار گیری اون فقط با ذکر منبع مجازه.

 

تاریخ: ۱۷ اکتبر ۲۰۱۴

ScienceDaily

منبع : hidoctor.ir



Copyright 2019. All rights reserved.

Posted شهریور ۲۹, ۱۳۹۸ by ماه نشان in category "سلامتی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *