شهریور ۲۹

ارتباط ضعیف شدن چشمها با تصاویر سه بعدی | بیماری

چندین ساله که تصاویر سه بعدی در فرهنگ و جامعه ما پیشرفته و خیلی از ما  از این تصاویر خوشمون میاد. در این بخش میخوایم ببینیم دیدن این تصاویر چشم رو ضعیف میکنه یا تاثیری نمیذاره و اگه تاثیر میگذاره بیشتر واسه چه کسائی ضرر داره

 

 

 

تکنولوژی تصاویر سه بعدی که از اواخر دهه اول هزاره سوم در میدون سینما و بعد تلویزیون ارائه شد بیشتر از چیزی که انتظار می رفت با استقبال روبه رو شده. چند سالیه که این تکنولوژی سر از گیرنده های تلویزیونی درآورد، حالا در تموم دنیا تماشاگر فروش تلویزیونای سه بعدیه. سؤالی که واسه خیلی از افراد پیش میاد اینه که تماشای این تصاویر واسه چشم خطرناکه؟ سؤالی که اونو با دکتر سید محمد میرآفتاب در میان گذاشتیم.

برخلاف تصور، ایده سه بعدی بودن تصاویر خیلی قدیمیه و به اواخر دهه ۱۸۹۰ برمیگرده. «ویلیام فرایسی گرینی» انگلیسی یکی از پیشگامان صنعت سینما واسه اولین بار ایده تصاویر سه بعدی رو مطرح کرد که همون کارکرد بعد از گذشت حدود ۱۲۰ سال هنوز استفاده میشن. با شروع صنعت سینما تجربیات محدودی واسه تولید تصاویر سه بعدی انجام شد که بیشتر بر مبنای تصاویری از طبیعت یا جنگ بود. با ساخت تلویزیون در اواخر دهه۱۹۲۰، «جون لویی برد» که مخترع تلویزیون ، ایده ساخت تصاویر سه بعدی و پخش اونا در تلویزیون رو مطرح کرد. در دهه ۵۰ تولید فیلمای سه بعدی مورد توجه فیلمسازان قرار گرفت و حتی «آلفرد هیچکاک» هم فیلم «حرف ام رو به نشونه مرگ بگیر» رو به صورت سه بعدی ساخت اما همه سینماها امکان نمایش این فیلما رو نداشتن و تکنولوژی تولید و نمایش پیچیده و گرون مثل این فیلما تب داغ تولید فیلمای سه بعدی رو خیلی زود سرد کرد. بعد از اون فیلمایی به صورت تکی و تکی به صورت سه بعدی تولید شدن اما زندگی دوباره این تکنولوژی مطمئنا مدیون فیلم فوق العاده آواتار ساخته جیمز کامرون بود که الان پرفروش ترین فیلم تاریخ سینماست. موفقیت آواتار خیلی از فیلمسازان رو به صرافت به کار گیری تکنولوژی سه بعدی انداخت هرچند باید گفت، موفقیت آواتار بیشتر از هر چیز مرهون کارگردانی جیمزکامرون بود نه تصاویر سه بعدی یا هر چیز دیگه. از یکی، دو سال قبل هم تماشاگر ورود تلویزیونای سه بعدی به بازاربودیم که برخلاف قیمت بالا با استقبال زیادی روبه رو شدن.

● به چه دلیل سینمای حیات وحش؟

اگه تجربه رفتن به سینماهای سه بعدی رو داشته باشین فهمیدین که فیلمای سه بعدی اگه فیلم سینمایی نباشن، فیلمایی در رده مستندهای حیات وحش هستن که اکشنای طبیعت در اونا دید شده تا مخاطب احساس حضور در بطن ماجرا رو داشته باشه.

● خلق تصاویر سه بعدی

کارکرد این فیلما دقیقا مثل دیدن ماست. وقتی ما به دور و بر نگاه می کنیم با ۲ چشم ۲ تصویر متفاوت می بینیم. دلیل این فرق فاصله بین ۲ چشمه. اگه به یه شی نگاه کنین بعد یه چشم رو بگیرین و به همون شی نگاه کنین می بینین که زاویه تصویر تغییر می کنه. دقیقا همین فرق ۲ تصویره که در مغز یکی شده و احساس سه بعدی بودن رو ایجاد می کنن. با این روش ما تا حدودی فاصله رو تشخیص می دیم و حجم اشیا رو درک می کنیم. در تصاویر سه بعدی هم تصویر با ۲ دوربین که از هم فاصله دارن فیلمبرداری می شه و البته از تکنیکای کامپیوتری خاصی واسه چاپ این تصاویر استفاده می شه. عینک مخصوص که ما به چشم می زنیم باعث می شه با هر چشم یکی از این تصاویر رو ببینیم. چون در آن واحد روی پرده یا صفحه تلویزیون ۲ تصویر در حال پخشه اگه ما بدون عینک اونو ببینیم تصاویر تار و حاشیه دار هستن چون در اصل ۲ تصویر کنار هم هستن ولی با عینک این تصویر از هم تفکیک می شن یعنی هر چشم فقط یکی از این تصاویر رو می بینه.

● راز عینکای سه بعدی

کار این عینکا تفکیک ۲ تصویریه که روی پرده نشون داده می شه. چند کارکرد جور واجور هم واسه این کار هست که عادی ترین اونا عینکای پولاروید و عینکای قرمز/سبز یا قرمز/آبی هستن. عینکای پولاروید، نور پلاریزه رو عبور میدن و نور پلاریزه نوریه که مثلا در محور عمودی نوسان می کنه و شیشه عینک هم همون جهت نور رو عبور میده. در نتیجه چشم فقط تصاویر مربوط به همون محور رو می بینه و وقتی چشم این تصویر رو با هم یکی می کنه همون احساس حضور تو یه فضای سه بعدی به آدم دست میده. حالت دیگه عینکای رنگی قرمز/سبز یا قرمز/آبی هستن. این عینکا بیشتر واسه تلویزیونای سه بعدی استفاده می شه. در این سیستم ۲ تصویر همزمان روی پرده سینما یا صفحه تلویزیون نشون داده می شه که یکی قرمز و دیگه آبی یا سبزه. فیلترهای روی شیشه ها فقط اجازه عبور یکی از تصاویر رو میده و در نتیجه هر چشم، تصویر متفاوتی رو می بینه و همون روند قبلی در مغز تکرار می شه.

● همه تصویری که می بینین سه بعدی نیس

اگه تجربه دیدن فیلمای سه بعدی رو داشته باشین حتما میدونید که محدوده به طور کامل مشخصی از تصویر به صورت سه بعدی دیده می شه و عقب یا جلوتر از اون به طور کامل سه بعدی نیس و تماشاگر احساس حضور تو یه محیط واقعی رو نداره. دلیل اینه که محدوده بزرگی از تصویر باید سه بعدی باشه. دوربین در جاهایی که تصاویر اختلاف زاویه زیادی با هم دارن خوب می تونه حالت سه بعدی رو گیرد ولی در مورد بخشایی که از دوربین دورتر هستن، فرق جزئیات اونا اونقدر زیاد نیس که سه بعدی دیده شه. چون تصاویر اونقدر با هم اختلاف ندارن عینک هم کمکی به ما نمی کنه.

سر درد و خستگی در سینما

آدمایی که تجربه دیدن فیلم سه بعدی در سینما رو دارن بعد از یه ربع یا ۲۰ دقیقه دچار خستگی چشم و حتی سردرد می شن. این مشکلیه که تقریبا همه بر اون تاکید دارن به خصوص اگه فیلمی از اول سه بعدی فیلمبرداری نشده باشه و بعد اونو سه بعدی کرده باشن این مشکل شدید شدن می شه، دلیل اینه که همیشه به چشم فشار میاد تا بتونه تصاویر رو سه بعدی ببینه. این کار باعث خستگی شدید عضلات چشم می شه. شاید واسه همینه که در فیلمای بلند سینمایی سه بعدی چند آنتراکت وسط فیلم درنظر می گیرن تا چشم تماشاگر در این فاصله کمی استراحت کنه. از طرف دیگه خود عینک هم مشکلات خاص خود رو داره. عینکای سه بعدی تا همین یکی، ۲ سال قبل خیلی سنگین بودن و تحمل اونا واسه فرد مشکل بود به خصوص واسه افراد عینکی که باید روی عینک طبی عینک سینما می زدن اما تازگیا عینکا سبک تر و ارزون تر شدن و چشم رو هم کمتر خسته می کنن.

● هم تلویزیون هم فیلم

به دنبال موفقیت سینمای سه بعدی از حدود سال ۲۰۰۸و ۲۰۰۹برخی از شبکه های تلویزیونی مبادرت به پخش فیلمای سه بعدی کردن که با همون تکنولوژی سینمایی جفت و جور شده بود یعنی فیلمبرداری یه تصویر با ۲ دوربین یا بعضی وقتا با چند دوربین. الان تلویزیونایی در بازار هستن که حتی بدون عینک هم میشه تصاویر رو به صورت سه بعدی دید. حالا کانالای زیادی در سراسر دنیا هستن که برنامه های سه بعدی پخش می کنن و مخاطبان زیادی هم دارن، اما به هرحال ماجرا اینه که داشتن یه تلویزیون سه بعدی به تنهایی کافی نیس. باید فیلم به صورت سه بعدی تصویربرداری شده و پخش شه تا بشه از این دستگاه استفاده کرد. بدون فیلمای سه بعدی یا کانالای تلویزیونی پخش کننده این دستگاه فایده خاصی نداره.

● این افراد نباید فیلمای سه بعدی ببینن

مشکلاتی مانند خستگی چشم، تاری دید، دوبینی، سردرد و حتی حالت تهوع در بعضی آدما که مدت طولانی تصاویر سه بعدی نگاه کردن گزارش شده. پیشنهاد شده، کسائی که میخوان تلویزیون سه بعدی بخرن قبل از خرید ۱۰ الی ۲۰ دقیقه تصاویر اونو تماشا کنن تا با مشکلات احتمالی اون آشنا شن. معمولا کسائی که موقع دیدن تصاویر سه بعدی ثابت دچار خستگی چشم می شن موقع تماشای فیلمای سه بعدی هم دچار مشکل می شن. مثلا در دستورالعمل تلویزیونای سه بعدی یکی از شرکتای معتبر تولید لوازم صوتی و تصویری اومده که تماشای تلویزیون سه بعدی واسه کودکان زیر ۶ سال ممنوعه. کودکان و نوجوانان، افراد سن بالا، کسائی که مشکل بی خوابی شدید دارن و خانمای باردار نباید زیاد تصاویر سه بعدی تماشا کنن. از طرف دیگه کسائی که مشکلات چشمی دارن مثلا تنبلی یا انحراف با دیدن تصاویر سه بعدی ممکنه مشکلات شون شدید شدن شه. حتی این احتمال هست که در اثر تماشای بلندمدت تصاویر سه بعدی چشم دچار انحراف مخفی بشه.

منبع- پیشنهاد

منبع : hidoctor.ir



Copyright 2019. All rights reserved.

Posted شهریور ۲۹, ۱۳۹۸ by ماه نشان in category "سلامتی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *